بلوغ بتن

در اجرای سازه­های بتنی، آگاهی از مقاومت بتن درجا، از اهمیت زیادی برخوردار است. این موضوع، در مواردی مثل بتن­ریزی در هوای سرد، تعیین زمان مناسب برای بازکردن قالب­ها، تعیین زمان مناسب انجام بارگذاری اهمیت بیشتری می­یابد، زیرا عدم توجه به مقاومت بتن می­تواند خسارت­های جانی و مالی فراوانی را به وجود آورد. یکی از روش­های تخمین مقاومت بتن درجا، روش بلوغ است که در اواخر دهه 50 میلادی در اروپا مطرح شد و به­تدریج در سایر کشورها و از جمله امریکا گسترش یافت و سرانجام در سال 1987، به یک استاندارد انجمن امریکایی مصالح و روش­های آزمایش، تبدیل شد.

روش بلوغ، بر اساس این واقعیت است که در صورت فراهم بودن رطوبت کافی برای انجام فعل­و­انفعالات هیدراتاسیون، کسب مقاومت بتن متاثر از دو عامل زمان و دما است. بنابراین، مقاومت بتن در هر سنی را می­توان به صورت تابعی از زمان و دما بیان کرد که به آن تابع بلوغ می­گویند. توابع بلوغ که عمدتا مورد استفاده قرار می­گیرند عبارتند از: تابع بلوغ نرس-ساول و تابع بلوغ ارنیوس. تفاوت عمده این دو تابع، در این است که تابع بلوغ نرس-ساول، رابطه بین سرعت هیداراتاسیون و دما را خطی فرض می­کند، در صورتی که در تابع بلوغ ارنیوس، رابطه بین سرعت هیداراتاسیون و دما، غیرخطی و به صورت تابعی نمایی از انرژی فعال­سازی در نظر گرفته می­شود.

روش بلوغ برای محاسبه مقاومت بتن در محل، در دو مرحله انجام می­شود. در مرحله اول، بتن با طرح اختلاط مورد نظر، در آزمایشگاه تهیه شده و نمونه­گیری می­شود. سپس، دمای این نمونه­های بتنی و همچنین مقاومت آنها در زمان­های مشخص اندازه­گیری می­شود و رابطه­ای بین مقاومت – بلوغ این مخلوط بتنی برقرار می­شود. در مرحله دوم، بتن در محل مانیتور می­شود و بلوغ بتن درمحل با قرار دادن ترموکوپل­ها یا بلوغ­ سنج­هایی در بتن اندازه­گیری می­شود. بدین ترتیب، با معلوم بلوغ بتن و استفاده از رابطه بین مقاومت-بلوغ، بلوغ بتن درمحل، تخمین زده می­شود.

0/5 (0 Reviews)
Call Now Buttonمشاوره و فروش